LECONFIELD JACKAROO-JILLAROO SCHOOL: EEN 5-DAAGSE COWBOY CURSUS IN AUSTRALIË!

LECONFIELD JACKEROO-JILLAROO SCHOOL IN AUSTRALIË || The Travel Tester
Some posts on this site contain affiliate links. If you book or buy something through these links, we earn a small commission (at no extra cost to you) Read our privacy policy for more information.
The Travel Tester ervaart hoe het leven op een Australië ranch eraan toe gaat op de Leconfield Jackeroo-Jillaroo School in Tamworth.

Ja beste mensen daar ben ik weer! Terug uit de wildernis en nu nog een dagje in Tamworth (staat niet op de kaart, geen Lingo, maar er is een wasmachine en bibliotheek met 2 uur gratis internet!)

Ik heb echt zo’n geweldige week gehad op de Leconfield School, ongeveer anderhalf uur hier vandaan.

Vandaag een uitgebreid verslag van elke dag!

JACKAROO-JILLAROO SCHOOL

MAANDAG – DE MAGIE VAN DE COWBOYHOED

Na een heerlijk, maar kort nachtje gedroomd te hebben van pony’s en cowboys, zitten we met ruim vijftien man opeengepakt in een minibusje op weg naar het grote avontuur.

We worden opgehaald door Tim, een rasechte cowboy die zijn eigen land heeft met schapen, paarden en koeien en die 5-daagse cursussen geeft (zijn vader doet de 11-daagse) om mensen wat meer over het boerenleven te leren en om ze een mogelijkheid te geven na de cursus soortgelijk werk te vinden daar, of in de buurt.

Een dikke laag stof bedekt de aanhanger waarin onze spullen voor de komende dagen stevig vastgebonden zit en bij het nemen van elke bocht is het rammelen van onze net gekochte flesjes bier en wijn te horen. 

We maken nog een korte stop bij een tweedehands kledingwinkel voor iedereen die nog goedkope werkkleding zoekt en bij de liquor store (ook niet geheel onbelangrijk), maar daarna is het toch echt de bewoonde wereld uit en de Outback in.

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Class of 2006

Aankomst op Leconfield Jackaroo-Jillaroo School

Als het uitzicht op bebouwing heeft plaatsgemaakt voor groene heuvels, laat Tim ons weten dat het niet ver meer zal zijn. De weg verandert langzaam in een hobbelige zandbak en we slingeren de laatste meters, omringt door enthousiaste honden die hun baasje al van verre hebben zien aankomen, het terrein op.

We sjouwen onze spullen naar een schuur waar een tiental stapelbedden zijn opgesteld. En met een vers kopje thee, bereid door een groepje van zes jongeren dat al wat langer op de ranch aanwezig is omdat ze eerder de cursus gedaan hebben en zijn blijven hangen, worden we welkom geheten op de cursus.

Leconfield Jillaroo School || The Travel Tester
Welkom op de Leconfield Jackaroo-Jillaroo School
Leconfield School || The Travel Tester

Een Voorstelrondje

Uit het voorstelrondje blijkt al gauw dat een groot deel van de groep nog nooit eerder heeft paardgereden of überhaupt weet hoe een koe er van dichtbij uitziet.

De activiteiten die ons te wachten staan, zoals het repareren van hekken, met honden schapen leren drijven en het met een lasso vangen van kalfjes om ze te brandmerken, zijn dan ook geen zaken die de gemiddelde Europeaan in het weekend blijkt te doen.

Omringt door de hoge, groene bergen, zittend om het kampvuur met cowboyhoeden op die we in onze slaapruimte vonden, zien we er met z’n allen een beetje kansloos uit, als ik heel eerlijk ben.

Mijn hoed blijkt door een van de eerdere cursisten gemaakt te zijn van papier en zakt een beetje over mijn ogen, anderen dragen geleende kaplaarzen die twee maten te groot zijn.

En de Duitse jongen die naast mij op een boomstam zit heeft een tweedehands ribbroek aan waar die knullen uit de film Brokeback Mountain hun hoofd niet eens voor zouden omdraaien.

Nee, “dit gaat een zware week worden“, zie je Tim denken.

Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester

Het Uitdelen Der Ponies

We krijgen een korte rondleiding krijgen daarna allemaal een eigen paard kregen toegewezen voor de week.

Bij het uitdelen van de paarden heb ik vanwege mijn meer dan tien jaar rijervaring iets meer geluk dan de anderen. Zo blijken er diverse paarden waar eerst een kwartje in moet voordat ze gaan bewegen, maar mijn Mowpoke is een ‘echt’ paard en blijkt een frisse, jonge merrie met een stralend humeur.

Dag 4 kon ik deze naam pas onthouden trouwens – het is de naam van een soort uil.

We krijgen les in zadelen en borstelen, al kon ik dat al, maar daarna hebben we heerlijk door de wildernis gereden voor zo’n 2 uur, echt prachtig, niet te geloven!

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Australia|| The Travel Tester

De Eerste Buitenrit

De eerste, maarliefst twee uur durende, tocht is voor mij gelijk een doorslaand succes. 

Als je Nederland gewend bent, kun je het je ook maar moeilijk voorstellen: je beklimt een berg (dit is al vrij lastig) en als je op de top staat en 360 graden om je heen kijkt zie je nul komma nul bebouwing. Geen zendmasten, geen flats, geen McDonald’s, niets.

Gras, dat kun je krijgen. Kabbelende riviertjes. En schapen. Heel veel schapen.

Om mij heen kijkend zie ik dat een aantal van ons helaas wat minder aan het genieten zijn van al het schoons om ons heen.

Er wordt druk aan boometende paardenhoofden getrokken, wanhopig (of niet) gekeken bij het afdalen van een lichte helling en één meisje heeft het zelfs voor elkaar gekregen om na tien meter al haar stijgbeugel inclusief vastzittende laars te verliezen.

Ik mag erom lachen, vind ik zelf, want ik heb als klein meisje genoeg angstige uren op pony’s doorgebracht. Sterker nog: ik geloof niet dat er de eerste jaren een les voorbij ging dat ik niet gebeten, geschopt of half ondersteboven hangend aan die beesten ben geëindigd.

Elke week was een overlevingsstrijd waarin ik al mijn fysieke kracht inzette om mijn paard in bedwang te houden, met als enig doel niet vermoord te worden door die krengen.

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Lichte Chaos
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Flink genieten!

Slapen Onder De Sterrenhemel

Ik kies ervoor om samen met Vic (Die overigens de volgende dag besloot ‘geen zin’ meer te hebben en is vertrokken! Whaaat?!) mijn eerste nacht als een echte Jilleroo door te brengen en dus slepen we ieder een eigen ‘swag‘ bij het kampvuur.

Deze waterdichte zakken hebben een soort ingebouwd matrasje waardoor je er uitstekend mee in de wildernis kan slapen. Je legt er je eigen slaapzak in, ritst jezelf aan de zijkant tot bovenaan toe en kunt daarna vrijwel vrij van enge beesten genieten van de sterrenhemel boven je.

Ook heb ik vandaag nog de kalfjes gevoerd (er waren er 3 waarvan de moeder is overleden, Salty, Pepper en een superlieve die gewoon los rondliep: Shaker), dit voeren (met een fles) heb ik trouwens de hele week gedaan, zo lief!

Ik heb helaas geen foto van de kalfjes, maar ze leken op de koeien hieronder:

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Koiboi in Actie
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester

DINSDAG – NATURAL HORSEMANSHIP

Als cowboy heb je het maar druk. Niet alleen moeten de dieren worden verzorgd, gevoederd, bij elkaar gedreven, geschoren en eventueel geslacht worden, maar er moeten ook hoefijzers onder, oormerken in en brandmerken op.

Paardenzadels moeten worden ingevet, er moet hooi naar de wei gebracht, gras gemaaid, waterbakken gecontroleerd, hekken gerepareerd en bomen geplant. 

Ben je niet met de dieren bezig, dan is er nog wel een klusje rondom de boerderij te vinden en moeten er gebouwen worden geschilderd, auto’s volgetankt, hout gehakt, tractor gereden, boodschappen worden gedaan, gekookt, afgewassen, geveegd en gedweild. 

En als je net even wilt gaan zitten, begint alles gewoon weer opnieuw.

Vandaag kregen we een les in “natural horsemanship”. Dit is een bepaalde aanpak die ze hier gebruiken om met paarden om te gaan. In het kort gaat het erom dat we moesten denken als een paard (voor mensen met een groot hoofd was dat natuurlijk makkelijker) en niet als een ‘predator‘.

We rijden bijvoorbeeld met losse teugels en gebruiken onze stem en houding om vooruit, achteruit, opzij, harder te gaan of te stoppen. Geen zweep of schoppen en trekken aan de teugels dus, zoals dat vaak gebeurd.

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester

The Seven Games of Parelli

Je lichaamstaal is het allerbelangrijkste bij het communiceren met paarden“, begint Tim. “Het trainen van de paarden op een basis van pijn en vrees wordt zoveel mogelijk vermeden. In plaats daarvan verplaatsen we ons in het paard zelf en observeren we zijn reactie op jouw handelen.

Hij legt uit dat de werkwijze eigenlijk de mens iets leert, in plaats van het paard, en dat het daarom ook een goed hulpmiddel is om beter te worden in het aangaan van menselijke relaties. 

Er zijn zeven spelletjes bedacht (door meneer Parelli) die de basis vormen van de training. Ze gaan niet om winnen of verliezen, maar ze leren je vooral over je eigen lichaamshouding en het observeren van je paard.

Bij het eerste spel, ‘The Friendly Game‘, raak je het paard aan zonder dat mag schrikken of zelfs ook maar reageren door met zijn staart te zwiepen, de benen te bewegen of zijn oren plat te leggen. Het gaat er bij dit spel echt om dat je het paard laat weten dat je vriendelijk bent. De overige zes spellen bewijzen je paard dat jij de baas van de kudde bent.

Maar dat blijkt in de praktijk natuurlijk niet mee te vallen. Tim laat het eerste spel zien bij een klein, beige paardje dat hij net van het slachthuis gered blijkt te hebben.

Het arme beest lijkt in het begin best schuw, maar Tim neemt er alle tijd voor hem te aaien. Af en toe blijft hij plotseling op één been staan, slaakt hij een diep zucht of kijkt hij naar de grond, om zo het gedrag van een ontspannen paard te imiteren.

Langzaam maar zeker zien we voor onze ogen het paard steeds rustiger worden, tot het punt dat Tim zelfs een halster om het hoofd van het dier kan doen. Magisch. 

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Tim in Actie

Laat Robert Redfort Dit Maar Niet Zien

De overige spellen laat Tim bij zijn eigen paard zien, dat hij na jaren training zó goed heeft afgericht, dat het hem overal volgt zonder dat hij hem aan een touw hoeft vast te houden.

Met ‘The Porcupine Game‘ (‘Het Stekelvarken Spel’) laat hij zijn paard in zes verschillende richtingen bewegen door het geven van wat druk op bepaalde plekken.

Met slechts wat handgebaren laat hij het paard bewegen in ‘The Driving Game‘ en met ‘The Yo-Yo Game‘ zorgt hij er zelfs voor dat het paard in een rechte lijn van hem af- en weer naar hem toeloopt door middel van slechts een kleine beweging van zijn vinger. We zijn allemaal diep onder de indruk.

Op het moment dat  Tim zijn paard vervolgens met het grootste gemak bovenop een groot tractorwiel laat klimmen alsof het de normaalste zaak van de wereld is, vragen we onszelf wel even af of wij dit ook zouden kunnen leren in slechts een paar dagen.

We worden gelijk aan het werk gezet om daar zelf achter te komen. Bij onze eigen paarden proberen we de aangeleerde technieken uit.

Met de film The Horse Whisperer in mijn achterhoofd doe ik extra mijn best, want in het geval dat Robert Redford zich plotseling meld, wil ik natuurlijk geen flater slaan.

Met een heleboel geduld lukt het me uiteindelijk een beetje beweging in mijn paard Mowpoke te krijgen, maar ik heb stiekem wel het idee dat hij dat gewoon doet om van mij af te komen.

Zijn gezichtsuitdrukking lijkt me te vragen wanneer ik nou eens klaar met dat gefriemel was. Of ik niet iets beters te doen heb. Iets met schapen of zo.

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Tim laat zien wat hij allemaal kan – zonder het paard aan te raken!

Schaapies Vangen (Een Poging Tot)

Naast het paarden-pesten hebben we dinsdag ook nog een andere diersoort lastig gevallen: HET SCHAAP. Ik mag in de kopgroep meehelpen losgeslagen schapen bijeen te drijven. En dat blijkt moeilijker te zijn dan het klinkt. 

Schapen, dames en heren, zijn echter een verhaal apart. Nou is het natuurlijk niet geheel verwonderlijk te noemen dat als je net even rustig staat te drinken bij de plaatselijke waterplaats en je van achteren wordt verrast door een kudde met twintig lichtelijk opgewonden paarden en dito berijders, dat je dan een beetje schrikt.

Maar de hysterische reactie van de ruim vijftig schapen voor ons had ik niet kunnen vermoeden.

Alsof we in de aanslag staan met speren en een al warmgedraaide barbecue, schieten de beesten eerst een halve meter de lucht in, waarna ze – elkaar wild aan de kant duwend – in alle richtingen proberen weg te rennen. Dat ze daarbij gehinderd worden door elkaar, waterpoelen of meterslange houten hekken, lijkt in hun vluchtplan niet te zijn opgenomen. Wegwezen.

Met een geschreeuw vanjewelste probeert de hele massa pre-truien en sokken zich door het idyllische landschap te persen.

Een van de schapen lijkt een iets minder absoluut gehoor te hebben en knaagt nog een paar seconden rustig door op een pol gras, voordat hij verbaasd opkijkt en de Apocalypse om hem heen ziet afspelen. Al snel kan hij het geestelijk ook niet meer aan en rent hij krijsend en met dichte ogen compleet de verkeerde kant op.

Als de leider van de kudde zich plots bedenkt dat hij zich door zo hard mogelijk mee te schreeuwen volgend jaar waarschijnlijk niet meer herkiesbaar maakt, neemt hij een moedig besluit. Hij haalt de kopgroep in en spreekt de van angst bevende massa toe.

Weide-genoten, het is tijd voor verandering. Laten we kalm blijven in deze moeilijke tijd en samen werken aan een oplossing. We gaan niet links, niet rechts, maar rechtdoor het landschap. Vooruit wordt bepaald door welke kant je opkijkt…”

De andere schapen lijken even kort te knikken, zichzelf te herpakken en met een teruggevonden kudde-instinct gaat daarna de hele groep, hier en daar nog wat na-blatend en verwilderd kijkend, in de richting waarin we ze duwen. 

De honden die Tim had meegenomen lijken het allemaal scherp in de gaten te houden. Ze weten precies wat ze moeten doen en welke schapen problemen gaan opleveren en cirkelen gevaarlijk rond de benen van de nog na-bibberende bolletjes.

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester

Alle Jackaroos en Jillaroos Verzamelen!

Wij verdelen ons ondertussen in drie groepen: de ervaren ruiters (die de heuvels op gaan om losgeslagen schapen terug te halen), de iets minder ervaren ruiters (die aan beide zijden van de kudde gaan rijden om te voorkomen dat er nog meer schapen ontsnappen) en de ruiters die al blij zijn dat ze gewoon rechtdoor gaan (die achter de schapen aan blijven rijden en door het schreeuwen van “hé! hé!” en “ho! ho!” ook het gevoel hebben dat ze een waardevolle bijdrage leveren).

De hele karavaan trekt zo nog een tijdje door, tot we in de verte de boerderij van de Leconfield Jackeroo-Jillaroo School zien liggen.

Opgelucht halen wij adem, maar de schapen weten nog niets van het feit dat ze het ergste eigenlijk nog niet gehad hebben. Bij terugkomst gaan we ze namelijk ook nog eens beroven van alles dat hen schaap maakt: de wol. 

De arme stakkers worden één voor één in de ute (een utility vehicle, het Australische woord voor een pickup truck) geladen en afgezet bij de boerderij van Brian, de vader van Tim. Hier moeten de schapen hun volgende proef doorstaan.  

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Geen schaap ontkomt aan het scheren bij de Leconfield Jackaroo-Jillaroo School!
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester

Schaapje Schaapje Heb Je Witte Wol? Ja Fiona, Ja Fiona, Twee Zakken Vol

Het scheren staat onder leiding van Fiona. Fiona is een typisch paardenmeisje. En dan bedoel ik niet zo’n schattig, dromerig kindje met vlechtjes en een roze bodywarmer die bij de lokale boer altijd paarden komt kammen.

Nee, dan heb ik het over zo’n grofstoffelijke tiener die stiekem zelf wel wat weg heeft van een stevige Shetland pony. Zo’n meisje dat altijd verveeld rondhangt op de manege en al zo lang pony’s aan de kant heeft geduwd dat ze nu denkt de baas te kunnen spelen over de andere kinderen. 

Fiona is nu drie maanden op Leconfield aan het werk en heeft inmiddels het huis dat midden op het erf staat betrokken. Fiona weet alles. 

Met één armbeweging gooit ze het van angst bibberende schaap op zijn zijkant en half erbovenop zittend houdt ze hem in een stevige houdgreep.

Een van ons mag van haar aan het touwtje trekken dat de motor van het scheerapparaat doet lopen en daarna leeft ze zich uit op de vacht van het schaap.

Met lange armbewegingen heeft ze binnen een halve minuut de complete linkerkant van het beest kaalgeschoren en onvermoeid gaat ze daarna door met de buik van arme Dolly.

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Nienke in actie op de achtergrond

Van voorzichtigheid lijkt ze niet gehoord te hebben en hier en daar schampt ze wat stukjes vel mee. Als ze het hele schaap met een tevreden gezicht in de ronde heeft geslingerd en ze na de pootjes gedaan te hebben iemand het scheerapparaat laat uitzetten, ligt er een grote berg wol om haar heen.

Het schaap is bijna niet meer terug te vinden en ligt bloot en op sommige plekken een beetje bloedend wat na te bibberen op de houten vloer. Twee Deense meisjes kunnen het nu al niet meer aanzien en lopen op snel tempo de schuur uit.

Fiona heet er allemaal wat minder moeite mee dan de rest van haar publiek, want het schaap wordt gelijk aan de kant geschoven voor het volgende slachtoffer. Alleen nu mogen wij ook een poging wagen.

Met minder training en bang het beest pijn te doen, mist iedereen die het scheren ook probeert hier en daar wat stukjes wol en schaap nummer twee ziet er al snel uit als een tiener die zichzelf net voor het eerst geschoren heeft. 

Na een baantje scheren lijkt het ons verstandiger er maar mee te stoppen, voordat we nog meer schade aan zouden richten en het arme dier psychische bijstand moet zoeken. 

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Ik doe ook een poging, valt nog niet mee!

Dinner Time!

We worden met thee en biscuitjes naar het kampvuur gelokt om even rustig bij te komen, maar wat we nog niet wisten is dat de middag voor één van de schapen nóg iets minder gezellig zou worden dan het tot nu toe al was.

Wie in de keuken namelijk goed naar het recept van de dag gekeken had, zou gezien hebben wat het hoofdingrediënt van ons diner zou zijn.

Juist. 

Een supermarkt met keurig verpakt vlees waarbij je net kunt doen alsof je niet weet dat het ooit een levend beest geweest is, heb je hier niet echt in de buurt en dus moet er geslacht worden.

Ik bedenk me ineens dat ik iets heel belangrijks onder mijn bed heb laten liggen, waar ik zeker even hoognodig naar moet zoeken.

Bij terugkomst kan ik alleen nog op de gezichten van mijn cowboyvrienden aflezen dat ik iets ontzettend goors gemist heb. Onder het mom ‘als je vlees eet moet je dit ook gezien hebben’, proberen sommigen het vreselijke tafereel voor zichzelf goed te praten, maar ik krijg de indruk dat een aantal van hen iets minder goed zullen slapen vannacht.

Een klein beetje schuldig smikkel ik dan ook van mijn stoofpotje met schapenvlees, maar aan de andere kant is het beest nu wel van een leven vol stress verlost, spreek ik mezelf geruststellend toe.

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester

De Traumatische Ontdekking

Na een rondje liedjes en spelletjes om het kampvuur lijkt iedereen het hele voorval al snel vergeten te zijn en niet veel later zoeken de eersten al hun bed op.

Met gitaarmuziek op de achtergrond gooi ik mijn etensresten weg in de daartoe bestemde plastic tonnen (om de ratten buiten te houden) en leg ik nog even de deksel van de ton waarin de vleesresten bewaard worden recht. 

Hier maak ik de onvergetelijke fout mijn blik te laten glijden over de inhoud van de kiep ton. Vier geschoren schapenpootjes staan als een bundeltje rechtop in de emmer. Stille getuigen van het feit dat er gisteren een moordpartij op het erf heeft plaatsgevonden.

Mijn maag keert zich om en ik bedenk me in een flits dat ik bij nader inzien toch eigenlijk best een hele slechte Jilleroo zou zijn.

Maar misschien wel een goede vegetariër.  

Ook vandaag buiten geslapen, vandaag met Meriem, een Noors meisje, beetje vaag type, maar de sterren hingen er weer prachtig bij en het kampvuur was lekker warm.

De nacht is zo helder dat we naast een aantal bekende sterrenbeelden ook het Southern Cross en zelfs de complete Melkweg kunnen zien.

Ademloos blijf ik nog een tijdje staren naar de sterren, in de hoop hier sneller door in slaap te kunnen vallen. Want zoals je je misschien kunt voorstellen heb ik aan het tellen van schaapjes op dit moment even helemaal geen behoefte.  

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester

WOENSDAG – HET ECHTE RANCH LEVEN

Woensdag was het vreselijk slecht weer, de laatste dagen heel warm en zonnig geweest, nu kwam de regen met bakken uit de hemel. Maar op een boerderij kun je geen dagje vrij nemen, dus wij in de Jeep en in de regen boompjes uit de grond staan hakken. Heerlijk.

Toen het wat droger werd kregen de we de tweede les in natural horsemanship en hebben we ook nog wat hekken in elkaar gezet.

Daarna wachtte ons een heerlijke chili con carne met daarbij een stuk verse ‘damper’, een typisch Australisch brood dat zonder gist in het kampvuur is klaargemaakt,  zoals ze dat in koloniale tijd al deden.

Net op het moment dat je denkt dat de ervaring niet authentieker kan, blijkt er toch nog iets nieuws te ontdekken. Met de gitaar erbij wordt de sfeer alleen nog maar beter en ik geniet ontzettend van mijn tijd op de ranch.

Het werk is zwaar, je leert veel en zit tussen de meest prachtige dieren in de wilde natuur. Het feit dat er elke avond bij het douchen een onbeduidende bruine, vettige laag van mij afkomt neem ik maar voor lief. 

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Even wat plaatjes van dagen dat het mooier weer was dan vandaag!
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester

Genieten van het Boerenleven

Er blijken er meer in de groep te zijn die er geen genoeg van kunnen krijgen en enkelen gaan dan ook na de cursus op zoek naar een baan op een boerderij.

Tim geeft elke deelnemer een aanbevelingsbrief mee en veel mensen van boerderijen uit de buurt laten hun telefoonnummer bij Leconfield Jackaroo-Jillaroo School achter om mensen na de cursus bij hen aan het werk te krijgen.

Aangezien ik gekozen heb voor een route waarbij ik niet van plan ben te gaan werken, zal ik na de cursus de Outback weer inwisselen voor de Backpacker Trail, maar ik kan me goed voorstellen waarom iemand langer zou willen blijven.

Ik besef dat mijn angst dat ik drie maanden op reis misschien té lang zou vinden totaal ongegrond is. Het is zo gemakkelijk je hier te vermaken en langer dan een paar dagen op een mooie plek te willen blijven.

Wie weet kom ik hier nog eens terug, ik zou best nog wat meer van het boerenleven willen meemaken. 

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Alle paarden van de Leconfield Jackaroo-Jillaroo School

DONDERDAG – DE KOEIENFLUISTERAAR

Donderdag ging het allemaal om de koeien. We hebben ze bij elkaar gedreven en verplaatst naar een plek bovenop een berg. Daar kregen we uitleg over de rassen, het werken met honden en gingen we een wedstrijd lassogooien doen!

Voor iedereen die na al de gewone dagelijkse fysieke arbeid nog niet genoeg gehad heeft op de ranch, hebben ze in Outback Australië twee activiteiten uitgevonden waar je dat laatste restje overtollige energie kwijt kunt: het lassoing (werpen van lasso’s) en het whipcracking (knallen van zwepen). 

Ook wij moeten eraan geloven en in kleine groepjes krijgen we weer even de kans ons compleet belachelijk te maken. Het blijkt verrekte moeilijk om een lus van een touw al draaiend over de schedel van een iets minder enthousiaste (lees: dode) koe te gooien. Laat staan een eentje die alle kanten op rent!

Maar na een paar keer oefenen wordt er besloten dat we klaar voor het echte werk zijn en organiseert Tim een heuse lasso-wedstrijd. Het doel is het vangen van een klein kalfje dat losgelaten wordt in de paddock.

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester

Worstelen Met Koeien

En alsof dat nog niet moeilijk genoeg is, bestaat ronde twee van de wedstrijd uit het tegen de grond werpen van het kalf met de blote handen.

Nou, ik kan je vertellen dat het leven op een ranch er in TV-series zoals McCloud’s Daughters er toch iets minder intensief uitziet. 

En de mannen zijn daar trouwens ook een stuk knapper.

We hebben ook nog met kalfjes geworsteld, dat was echt supermoeilijk, maar ontzettend goed voor de lachspieren. Een koe moest ook gecastreerd, gebrandmerkt en een oormerk aangemeten krijgen.

Maar mijn korte wandeling door de natuur was ook erg interessant.

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Check die koe rechts even keihard photo-bomben! Haha!

Australische Outback Picnick

Compleet uitgevloerd liggen we na ons lasso avontuur in de wei. Tim vind het ook mooi geweest en neemt ons, samen met alle paarden, mee op een picknick.

Onderweg vertelt hij ons alles over het werken met schaaphonden bij het drijven van vee, leert hij ons de verschillende rassen van zijn kalveren herkennen en mogen we zelf ook nog een poging wagen de kudde van de wei naar de top van de berg te brengen.

Boven aangekomen houden we een korte stop en krijgen we een workshop in het castreren en brandmerken van koeien. Ik ga weer even een blokje om.

Meer interesse heb ik voor de lunch, die we nuttigen aan een zelfgemaakt kampvuurtje. Ik geniet van de ‘Billy Tea’, een echte Australische thee dat in een groot conservenblik boven het vuur wordt bereid.

Maar net als ik mijn tanden in mijn boterham wil zetten, komt Tim langs met een bordje onduidelijke stukjes vlees. “A local delicacy“, zei hij, maar ik heb al zo’n donkerbruin vermoeden. 

Ik vraag voor de zekerheid of hij de kleine stukjes vlees misschien ook in paprikasmaak heeft, maar helaas, daar hebben ze hier nog nooit van gehoord.

De stierenballen waar ondertussen iedereen wild op zit te kauwen komen alleen in naturel.

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester

VRIJDAG – ZWEMMEN MET PAARDEN

Vrijdag (de tijd is zo snel gegaan!) hebben we een lange rit gemaakt en zijn we wezen zwemmen met onze paarden! Echt geweldig!

In een lange rij stellen we onze paarden op aan de watergrens van het grote meer naast onze lunchplek en één voor één lopen met met ons paard aan de hand het water in. 

Vanaf de kant begeleid Tim ons stap voor stap en roept precies waar we moeten kijken, hoe we het paard moeten sturen en wanneer we uiteindelijk van start mogen gaan.

Mijn paard blijkt er ontzettend veel zin in te hebben en nog voor ik er goed en wel klaar voor ben neemt hij een sprong het diepe in en sleurt mij, hangend aan zijn manen, mee door het koude water terug naar het beginpunt.

Het is een stukje van niets, maar het gevoel dat je samen met zo’n groot dier soepel door het water aan het bewegen bent is echt fantastisch!

Als iedereen een lichaam vol adrenaline en een camera vol foto’s heeft, is het tijd om terug naar Leconfield te keren.

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester

Tijd Om Verder Te Gaan!

Na het afscheid nemen van de paarden en de mensen die op Leconfield achterblijven, hebben we vrijdagavond met zijn allen nog wat gegeten en gedronken in Tamworth.

Ondertussen is het zaterdag en zijn de meeste mensen bezig zich over de rest van Australië te verspreiden.

Morgen vertrek ik zelf naar Brisbane en daarna naar Byron Bay. Nu eerst de bus regelen!

Nou, jullie zijn weer helemaal op de hoogte geloof ik zo, dus tot de volgende keer Jackaroos en Jillaroos!

Leconfield Jackeroo-Jillaroo School || The Travel Tester
Leconfield Jackaroo-Jillaroo School – DIKKE AANRADER!
The Travel Tester || Haal Het Meeste uit je Trip ...en Jezelf!

PLAN JE REIS NAAR AUSTRALIË

LECONFIELD GUIDE

Voor alle informatie over Leconfield ga je naar: www.leconfield.com > >

YHA hostel in Tamworth = www.yha.com.au/hostels/nsw/country-nsw/tamworth

AANBEVOLEN REISPRODUCTEN

HANDIGE WEBSITES

 

More from Nienke

Explore the 5 senses of Puglia, Italy [video]

After the busy holidays, it's finally time to take you back to...
Read More

16 Comments

  • Oooo, wat is het daar toch prachtig. En wat een leuke knol. Echt jou type! Weer een hoop geleerd he? En nu als vervolg Freestyle rijden op Terschelling zeker! Wel bijzonder dat er een koe gecastreerd moest worden, of was het misschien toch een stiertje? Rare jongens die Australiërs! Lagen de ballen ‘s avonds op de barbie of in de souvenirwinkel? Wel handig om dat castreren te doen met gereedschap dat je toch altijd bij je hebt. En als je te ver doorbijt heb je zeker meteen geluncht. Veel plezier met de was vandaag, zal wel nodig zijn na deze week. Veel plezier in de bewoonde wereld morgen, een hele overgang na deze week in de natuur. Morgen een reisdag dus en maandag zijn de winkels weer open, dus kun je weer helemaal los haha. Groeten vanuit regenachtig Nederland, ik moet zo grassprieten castreren op de tuin, het hekwerk repareren laten we nog even tot jij er bent, hebben we er tenminste een vakvrouw bij. Biggg Hugg, xx

  • Lieve Nienke,
    Geweldig al die belevenissen. Was het niet een goede zaak van je ouders om de cultuur van Australie telkens weer onder je aandacht te brengen. Toch? De paarden- koeien- en schapenlucht dampt van het scherm af bij het lezen van je verslag. Ik hoop dat je toekomstige partner van die lucht houdt, want ik heb me laten vertellen dat die nooit meer is wegtewassen.
    Het zal voor de directie, collegae en leerlingen van je nieuwe school wel een hele opsteker zijn dat je nu kan schapendrijven, oormerken aanbrengen, brandmerken, zwemmen met paarden, werken met de lasso, hekken repareren en wat dies meer zij. Het is wel een hele teleurstelling te horen dat het castreren met de mond je nog niet zo goed af gaat. Je moeder en ik weten overigens wel iemand om op te oefenen. In ieder geval hebben we je inmiddels opgegeven voor het tv-programma “Vrouw zoekt boer”. We kunnen haast niet wachten op de videobeelden. Kan je niet een bandje vooruit sturen: wij betalen de porto wel.
    Het is hier ook zeer spannend: we hebben onlangs nog onze drie katten bijelkaar gedreven, op de grond gewerkt en geoormerkt. Het scheren van de vachtjes ging niet goed helaas omdat de ladyshave vastliep. De katten lijken nu op punkers uit de jaren ’70. Ook het castreren werd een teleurstelling, want dat bleek, gezien de lidtekens, vroeger al gedaan te zijn.
    O, ja, ik spaar nu ook teelballen, geeft niet wat.
    See joe,

    Dad W.

  • Lastig he, al die mensen in het onderwijs die je meteen gaan vertellen dat je een koe moeilijk castreert. Maar ik geloof je, hoor, ik ben niet voor niets je lievelingsoom. Als jij het gezien hebt en er is nog een meneer bij in een stoer koiboipakje, dan moet je maling hebben aan al die betweters. Bij sommige koeien hangen de eierstokken namelijk via een uitgerekte eileider (da’s een heel nare koeienkwaal) uit de koeienpenis, za’k maar zeggen. En omdat dat lastig is bij het melken, moeten die er natuurlijk afgebeten worden, da’s logisch. Koiboispuug desinfecteert namelijk erg goed en dat komt door het zetmeelrijke koiboivoedsel, maar dat wist je natuurlijk al lang. Sommige domoren knippen de eierstokken met een tangetje, maar dan krijgt de koe last van roestblaar, en zoals je weet gaan ze dan wijdbeens lopen En dat hele proces heet ook castreren. Eigenlijk koestreren, maar dat kleine vergissinkje vergeef ik je.
    Verder smullen we van je stoere verhalen en opeens wisten we dat we hekken gaan sparen.

  • wowwww wat een geweldig avontuur weer.
    helemaal te gek toch back to nature.
    maar dat je niet effe bent blijven kijken bij het castreren dat is toch altijd handig voor later…..
    voor het typen van dit bericht heb ik net 20 kilo runderpens staan klein snijden voor de doggies dus die lucht komt goed van pas bij het lezen. heerlijk gewoon verse mest zo te lezen echt een vakantie voor mij dat cowboy gedoe.. de groeten Karen

  • Hey nienke,
    Ziet er tof uit weer allemaal, die zwemfoto is geniaal echt grappig!
    je ziet er nog goed uit! hoed staat je goed!
    Nou veel plezier in brisbane!
    x merel

  • Hey Nienke,

    Mijn naam is Johan (uit Coevorden, Drenthe, NL). Ik ben ook van plan om naar Leconfield te gaan. Moet je zelf kleren meenemen of kun je gebruik maken van kleren daar (ik heb wel wat oude kleren, maar wil het toch wel ff checken.) Ik zit nu in Cairns en ga per 25 oktober met een huurauto naar beneden rijden. Kun je daar ook met de auto komen of zijn het alleen maar dirt roads/unsealed roads?

    • Hey Johan! Leconfield is echt geweldig, leuk dat je ook gaat! Je kunt zelf kleding meenemen, maar de eerste dag maak je een stop bij een tweedehands winkel waar je voor 3 dollar een shirt/broek enzo kunt kopen. Op Leconfield zelf is trouwens ook een kast met kleding voor noodgevallen en als je schoenen niet goed genoeg zijn om mee paard te rijden (er moet een hak aanzitten), kun je laarzen of schoenen op de ranch lenen, ze hebben er een heleboel.
      Aan het eind kun je je kleren achterlaten of weggooien, stinken zullen ze zeker! haha.
      Je kunt met de auto tot in Tamworth komen, maar ik denk dat je niet tot Leconfield zelf kunt rijden, omdat het allemaal privé terrein is daar.
      Het beste dat je kunt doen is je auto in Tamworth achterlaten en inchecken in het YHA Hostel. Daar zitten alle Leconfielders en je wordt maandagochtend met een busje opgehaald door de baas zelf, Tim, en keurig naar de ranch gebracht. Je wordt vrijdag in Tamworth weer afgezet waar iedereen wat gaat eten en drinken samen.
      Hoop dat je hier iets aan hebt en dat je een gave tijd hebt daar!! Als je meer vragen hebt hoor ik het wel!! Groetjes uit Surfers Paradise!! – nienke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.