[:en]At 23, I went on a solo world trip. At 23, my cousin died of AIDS.[:nl]Op mijn 23e ging ik op wereldreis. Op haar 23e stierf mijn nichtje aan AIDS.[:]

nlNederlands (Dutch)

[:en]This is a story about celebrating life.

At 23, I went on a solo world trip. At 23, my cousin died of AIDS.

 

D. was a girl like like many others. And like so many other girls, she had a boyfriend at age 17. She slept with him, but hey, she used the pill, so what could happen?

The relationship didn’t work out, but at age 19, she found ‘Mr Right’. Together they started a business and would work and dream hard for the next three years. Then the fourth year came.

The one where it all went wrong.

She was so tired, so incredibly tired. Didn’t want to eat, couldn’t walk up the stairs and was haunted by infections and cough attacks… but the doctor couldn’t find anything and prescribed a coughing syrup.

It went from bad to worse and days would pass where she didn’t get up out of bed.

One day, her boyfriend couldn’t take it any longer. The business needed staff that worked hard and if the doctor said she didn’t have anything ….? He decided to break up with her she was dropped at her parents house. No boyfriend, no house, no job and no money. Just a very, very bad health.

The symptoms stayed, but she pulled herself together and built her life back up bit by bit. Found a room, a new job and even started an evening course. But her new colleagues urged her to see another doctor, as the coughing frenzies didn’t go away and seemed to last longer every time.

The results from that blood test weren’t good.

My cousin was diagnosed with AIDS in May 1990.

AIDS? What do you mean AIDS?

That must be a joke. AIDS is about gays and hookers, right? Drug addicts with many different sex partners. Surely not a girl this young that just finished a four year long relationship?

But it wasn’t a joke. D. had AIDS and she would die.

They gave her two years. Maybe even less. And to make matters worse, her ex had it too. And so did his new girlfriend. The boy that infected her when she was 17 was already nearly dead himself.

She was angry, confused, desperate and intensely sad. But her willpower made her think about a new way of living. A life with no plan for tomorrow. A life with dead as the inevitable result. But also a life dedicated to teaching young adults about the risks of unprotected sex.

She appeared in every talk show on radio and TV she could, spoke at meetings from the HIV-foundation and on schools, even at World Aids Day in The Hague, where she met the Queen of The Netherlands.

She would always start her story with ‘Hi, I’m D. and I have AIDS’.

She made sure nobody left thinking that it couldn’t happen to them. If only she could prevent one person from getting infected, that was her only aim.

Her public appearances didn’t last long.

Rushing back on health, she once again became full of fear, mistrust and confusion. She ended up on Intensive Care with lungs filled with water and couldn’t breathe on her own. She was kept in an induced coma and could only move her eyes. It took weeks. My aunt and uncle said goodbye to her multiple times a day.

I can remember visiting her once, when she was a little bit clear and when she apologized about not having any pretty picture to go along with a poem she wrote in my diary. And her promise to play flute again together, something we used to do together.

After four months in hospital, she could go home. But that sounded better than it was.

She couldn’t eat on her own, her legs hurt, she couldn’t walk, was incontinent, had infections around her mouth and had to throw up all day, without even eating anything.

In her last months it was mostly the mental part that was hard for her, but one day she said she’d seen the Big White Light. She found comfort in it and made her lose her fear for death.

Together with her mom, she spend a week at IJsselvliedt, the estate home of the Red Cross in The Netherlands. Laying in her bed, they visited the Zoo, played games, enjoyed poetry, had fun and most of all: spend precious time together.

Three weeks later, in July 1991 she died in her parents’ arms.

She was 23 years old.

 

At 23, I went on a solo world trip. At 23, my cousin died of AIDS.

Me at Ubirr Rock, Kakadu National Park, Australia 2006

 

In July 2006, I signed up for the biggest adventure of my life: a solo journey to Japan and Australia. I wasn’t sure what I would find on my path, but I felt it deep within my core that this was the trip I would have to make.

That one choice changed everything.

It led me past beautiful people, crazy adventures, some of the most stunning pieces of nature in the world and a better understanding of myself and the world around me.

Eventually, it would lead me back to Australia a couple years later where I’d find my own ‘Mr Right’.

It would lead me to writing, starting this blogging business and meeting an incredible amount of people that I cannot imagine to have not met.

Travelling & writing about it has opened up so many doors that would have otherwise stayed shut. And it all happened because I chose to enjoy life to the fullest and take every opportunity that I would come across. Because you never know what might come onto your path unexpectedly.

In July 2006, I was 23 years old.

And that is one very important fact I will never forget. Because my life could have been so, so different. I can only appreciate every single day of it. And so should you.

 

At 23, I went on a solo world trip. At 23, my cousin died of AIDS.

“Genieten”, Dutch for “To Enjoy” at Exmouth, West-Australia 2011

 

Please.

Don’t ever, ever think D’s story cannot happen to you.

And Please.

Don’t ever, ever take life for granted and enjoy it with every might you have. Hug the people you care about and do the things that make your heart tick faster.

Today is WORLD AIDS DAY and

Today, The Travel Tester is 3 YEARS.

Time to Celebrate Life.

 

Thanks for helping us all realize that, D.
xx Nienke

World AIDS Day. December 1.

 

Ps.
I was shocked to hear that one of D.’s doctors from the time of her treatment has died as a result of the attack on flight MH-17 in 2014, together with 5 colleagues. They were on their way to Melbourne for the International AIDS Conference, because of their dedication to bringing an end to AIDS and improving global health.

There has been a hugely impressive progress in the fight to eradicate one of the biggest single threats to human life and that’s all because of these people.

 

You can help this research and treatment of patients continue by donating to the UK National AIDS Trust, the Dutch Stop Aids Now! Campaign or the US/UK Elton John AIDS Foundation here. You can also help by sharing this post to educate others.

 

 

Thank you for your support either way.
At 23, I went on a solo world trip. At 23, my cousin died of AIDS.

This post was originally published here on December 1, 2014. I’ve changed the date to the current year, as I feel that this story is important enough to be re-told every year. Thank you for either commenting here or on my Social Media channels:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 [:nl]Dit is een verhaal over het vieren van het leven.

At 23, I went on a solo world trip. At 23, my cousin died of AIDS.

 

D. was een meisje zoals zovelen. En zoals veel andere meisjes had ze een vriendje op haar 17e. Ze ging met hem naar bed, maar ach, ze gebruikte de pil, dus wat kon er gebeuren?

De relatie werkte niet, maar op haar 19e kwam ze ‘Mr Right’ tegen. Samen begonnen ze een zaak en zouden ze hard werken en dromen voor de komende drie jaar. En toen kwam het vierde jaar.

Het jaar waarin alles mis ging.

Ze was zo moe, zo ongelooflijk moe. Wilde niet eten, kon de trap niet meer opkomen en werd geplaagd door infecties en hoestaanvallen… maar de dokter kon niets vinden en schreef een hoestdrankje voor.

Het ging van kwaad naar erger en dagen gingen voorbij dat ze niet uit bed kwam.

Op een dag kon haar vriend er niet langer tegen. De zaak had personeel nodig dat hard werkte en als de dokter toch zei dat ze niets had….? Hij besloot het uit te maken en ze werd bij haar ouders thuis afgezet. Geen vriendje, geen huis, geen baan en geen geld. Alleen een ontzettend slechte gezondheid.

De symptomen bleven, maar ze verzamelde alle kracht die ze had om haar leven beetje bij beetje weer op te bouwen. Ze vond een kamer, een nieuwe baan en begon zelfs met een avondcursus. Maar haar nieuwe collega’s moedigden haar toch aan om toch een andere dokter te bezoeken, want de hoestaanvallen gingen niet weg en leken elke keer langer te duren.

De resultaten van die bloedtest waren niet goed.

Mijn nichtje werd met AIDS gediagnosticeerd in Mei 1990.

AIDS? Hoe bedoel je AIDS?

Dat is een grap zeker. AIDS gaat toch over homo’s en hoeren, of niet? Drugsverslaafden met veel verschillende seks partners. Zeker geen meisje dat zo jong is en net een vier jaar durende relatie achter de rug heeft.

Maar het was geen grap. D. had AIDS en ze zou sterven.

Ze gaven haar twee jaar. Misschien zelfs minder. En om het nog erger te maken, had haar ex het ook. En ook zijn nieuwe vriendin. De jongen die haar infecteerde op haar 17e was zelf al nagenoeg overleden.

Ze was boos, verward, wanhopig en ontzettend verdrietig. Maar haar wilskracht zorgde ervoor dat ze ging nadenken over een nieuwe manier van leven. Een leven zonder plan voor morgen. Een leven met dood als het onvermijdelijke gevolg. Maar ook een leven gewijd aan het onderwijzen van jong volwassenen over de risico’s van onbeschermde seks.

Ze verscheen in elk praatprogramma op radio en TV als ze maar kon, sprak op bijeenkomsten van de HIV-vereniging en op scholen, zelfs op World Aids Day in Den Haag, waar ze de koningin ontmoette.

Ze begon haar verhaal altijd met: ‘Hoi, ik ben D. en ik heb AIDS’.

Ze zorgde ervoor dat niemand ooit wegging met de gedachte dat het hen nooit zou kunnen gebeuren. Als ze er maar voor kon zorgen dat slechts een persoon niet geïnfecteerd zou raken, dat was haar enige doel.

Haar openbare verschijningen duurden niet lang.

Haar gezondheid schoot achteruit en ze raakte weer vol met angst, wantrouwen en verwarring. Ze eindigde op de Intensive Care met longen vol met water en kon niet zelf meer ademen. Ze werd in een coma gehouden en kon alleen haar ogen bewegen. Het duurde weken. Mijn oom en tante namen meerdere keren per dag afscheid van haar.

Ik kan me herinneren dat ik haar een keer bezocht, toen ze een beetje helder was en ze zich verontschuldigde dat ze geen mooie plaatjes had om bij haar gedichtje in mijn poesiealbum te plakken. En haar belofte om ooit weer samen fluit te spelen, iets wat we soms samen deden.

Na vier maanden in het ziekenhuis, mocht ze naar huis. Maar dat klonk beter dan het was.

Ze kon niet zelf eten, haar benen deden pijn, ze kon niet lopen, was incontinent, had infecties rond haar mond en moest de hele dag overgeven, meestal zonder zelfs iets gegeten te hebben.

In haar laatste maanden was het vooral het mentale deel dat moeilijk was voor haar. Maar op een dag zei ze het Grote Witte Licht gezien te hebben. Ze vond er rust in en het deed haar angst voor de dood verdwijnen.

Samen met haar moeder bracht ze een week door op IJsselvliedt, het landgoed van het Nederlandse Rode Kruis. Liggend in haar bed bezochten ze de dierentuin, speelden ze spelletjes, genoten ze van poëzie, hadden ze lol en vooral: brachten ze waardevolle tijd samen door.

Drie weken later, in juli 1991 stierf ze in de armen van haar ouders.

Ze was 23 jaar oud.

 

At 23, I went on a solo world trip. At 23, my cousin died of AIDS.

Ik op Ubirr Rock, Kakadu National Park, Australië 2006

 

In juli 2006 begon ik aan een van de grootste avonturen in mijn leven: een solo reis naar Japan en Australië. Ik wist niet goed wat ik op mijn pad zou vinden, maar ik voelde diep van binnen dat dit de reis was die ik moest maken.

Die ene beslissing veranderde alles.

Het leidde me langs prachtige mensen, gekke avonturen, enkele delen van de mooiste natuur in de wereld en een beter begrip van mijzelf en de wereld om mij heen.

Uiteindelijk zou het me terug naar Australië leidden waar ik een paar jaar later mijn eigen ‘Mr Right’ zou vinden.

Het zou me leidden naar het schrijven, het beginnen van deze blog business en het ontmoeten van een ongelofelijke hoeveelheid mensen waar ik me niet van kan voorstellen ze nooit ontmoet te hebben.

Reizen & erover schrijven heeft zoveel deuren geopend die anders dicht zouden zijn gebleven. En het gebeurde allemaal omdat ik ervoor koos het zoveel mogelijk van het leven te genieten en elke kans die ik kreeg aangeboden te nemen. Omdat je nooit weet wat er misschien onverwacht op je pad terecht komt.

In juli 2003 was ik 23 jaar oud.

En dat is een belangrijk feit dat ik nooit zal vergeten. Omdat mijn leven zo, zo anders had kunnen lopen. Ik kan alleen maar elke dag ervan waarderen. En dat zou jij ook moeten doen.

 

At 23, I went on a solo world trip. At 23, my cousin died of AIDS.

Genieten in Exmouth, West-Australië 2011

 

Alsjeblieft.

Denk nooit, ooit dat D’s verhaal jou niet kan gebeuren.

En Alsjeblieft.

Neem het leven nooit, ooit voor lief en geniet ervan met alles wat je hebt. Geef de mensen waar je om geeft een knuffel en doe de dingen waar je hart sneller van gaat slaan.

 

Vandaag is het WERELD AIDS DAG en

Vandaag is The Travel Tester 3 JAAR.

Tijd om het Leven te Vieren.

 

Bedankt voor het helpen ons dat te realiseren, D.
xx Nienke

World AIDS Day. December 1.

 

Ps.
Ik was geschokt te horen dat een van D.’s doktoren uit de tijd van haar behandeling is overleden als gevolg van de aanslag op vlucht MH-17 in 2014, samen met 5 van zijn collega’s. Ze waren op weg naar Melbourne voor de International AIDS Conference, vanwege hun toewijding aan het eindigen van AIDS en het verbeteren van globale gezondheid.

Er is een ontzettend indrukwekkende vooruitgang gaande in het gevecht ter uitwissing van een van grootste bedreigingen van het menselijk leven en dat komt allemaal door deze mensen.

 

Je kunt helpen dit onderzoek voort te laten bestaan door het doneren aan de Stop Aids Now! Campagne. Je kunt ook helpen door het delen van dit bericht aan anderen om informatie te verstrekken.

 

 

Wat je ook doet, alvast bedankt voor je steun!
At 23, I went on a solo world trip. At 23, my cousin died of AIDS.

Dit artikel was hier voor het eerst gepubliceerd op 1 December 2014. Ik heb de datum veranderd naar dit jaar, omdat ik vind dat het verhaal belangrijk genoeg is om elk jaar opnieuw verteld te worden. Bedankt voor het achterlaten van een berichtje hier of op mijn Sociale Media kanalen:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 [:]

nlNederlands (Dutch)

Tags from the story
Written By
More from Nienke Krook

[:en]5x Personal Travel Must Haves: “Time for Me!”[:nl]5x Persoonlijke Travel Must Haves: “Time for Me!”[:]

[:en]Welcome to our monthly overview of our favourite Gifts for Travellers! This...
Read More

21 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.